فصل فصل وجودش به تمنای نور هبوطش گسست...
بشکست و نور شد

قدم هایت را که بر اسفالت سفت وترک برداشته ی زمین که برمیداری وگویی زمین را داری با کف پا هایت می چرخانی و زمین را به قول خودت می گردانی هیچ وقت
هیچ وقت فکر نکردی آن همه ی تشکیلات و قدرتت
آن همه دروغت
آن همه ریا
آن همه وحشی گریت
آن همه تکبرت
در هر قدم که زمین را می چرخانی فقط
و فقط روی یک پایت استوار است...
و آن همه بر یک پای 10 کیلو یی با چند استخوان شکننده ...
روی یک پا و این همه غرور
کجاست آن که می گفت آدمیزاد دوپادارد و این دوپا چه جانوری است؟
چهار پا! پس امپراطور می شود و هزار پا رب نوع!!!
دو پا! چه مضحک و غیر منطقی است...

---